Açılmayan Kapılar


#Gerçekte bir Hikaye…

İşte bir tane daha çizmişti. Bir kare üstüne bir üçgen. Sonra da bir kapı. Karenin tam ortasına. Ne bu diye sordular. Cevap vermedi. Suskundu o günden beri…

Hep bunu çiziyor dedi annesi endişeli sesiyle. Uzun zamandır karamsardı zaten annesinin sesi. Artık gözlerine bakması gerekmiyordu bunu görmesi için. Umut vardı ama bir zamanlar. Işıldardı annesinin kara gözleri babasıyla birlikteyken…

Bir tane daha çizdi.

O gün… Continue reading

Advertisements

düşleme.


# 3N dersleri öncesi…

Akşam yatağa girdiğimde o günü tekrar yaşıyorum kafamın içinde. Söyleyemediğim, o an aklıma gelen gelmeyen ama fırsatını bulamadığım ya da cesaretimi toplayıp da haykıramadığım cümleler o kadar büyüyorlar ki, o kadar rahatsız ediyorlar ki beni. Anlatamam.

Kafamda hep o ana dönüp söylüyorum kuramadığım cümleleri.

Tekrar tekrar, sırasını, tonlamasını değiştirerek yaşıyorum düşümde aynı anı. Ve her tartışmadan hep ben galip çıkıyorum bu kurgulama hayallerimde. Ama hayallerimden bile mutsuz çıkıyorum gerçekliğe.

Düşlemek mutlu ederdi bir zamanlar. Daha doğrusu mutluluk verici hayaller kurabilirdim zaman zaman.

Şimdiyse sadece geçmişimi değiştiriyorum hayallerimde, geleceğimi kurgulamaktansa.

Ne zaman bu kadar yaşlandım?

Özgür


Törpülemek mi sivrileştirmek mi?

Neden katlanıyoruz bunca sıkıntıya,
Yaşadığımızı hissetmek için mi?

Akışımda yapmak istiyorum her şeyi
Ama akıp gitmekten korkuyorum.

Özgür olmak istedim.
Şimdilerde özgür olmayı, pervasız olmakla karıştırıyorum.